“அல் இமாமு வன்னஸ்” எனும் நூலின் தமிழாக்கம்

முன்னுரை

நிச்சயமாக அனைத்துப் புகழும் அல்லாஹ்வுக்கே உரியது. அவனைப் போற்றுகிறோம்; அவனிடமே உதவியும் பாவமன்னிப்பும் கோருகிறோம். நமது ஆத்மாக்களின் தீமைகளிலிருந்தும், நமது கெட்ட செயல்களிலிருந்தும் அல்லாஹ்விடம் பாதுகாப்புத் தேடுகிறோம். அல்லாஹ் எவருக்கு நேர்வழி காட்டினானோ அவரை வழிகெடுப்பவர் எவருமில்லை; எவரை வழிகேட்டில் விட்டுவிட்டானோ அவருக்கு நேர்வழி காட்டுபவர் எவருமில்லை. அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு இறைவனில்லை, அவன் தனித்தவன், அவனுக்கு இணை யாருமில்லை என்றும், முஹம்மத் (ஸல்) அவர்கள் அவனது அடியாரும் தூதரும் ஆவார்கள் என்றும் சாட்சியமளிக்கிறேன். அல்லாஹ் அவருக்கும், அவரது தூய்மையான குடும்பத்தாருக்கும், அவரது தோழர்கள் அனைவருக்கும், மறுமை நாள் வரை அவர்களை அழகிய முறையில் பின்பற்றுவோருக்கும் அருளும் சமாதானமும் பெருமளவில் பொழிவானாக!

அடுத்து: நிச்சயமாக உரைகளில் உண்மையானது அல்லாஹ்வின் வேதமாகும்; வழிகாட்டல்களில் சிறந்தது முஹம்மத் (ஸல்) அவர்களின் வழிகாட்டலாகும். காரியங்களில் மிகக் கெட்டது (மார்க்கத்தில்) புதிதாக உண்டாக்கப்பட்டவையாகும்; புதிதாக உண்டாக்கப்பட்ட ஒவ்வொன்றும் பித்அத் (மார்க்கப் புதுமை) ஆகும்; ஒவ்வொரு பித்அத்தும் வழிகேடாகும்; ஒவ்வொரு வழிகேடும் நரகத்திற்குரியதாகும்.

அதன் பிறகு: நபி (ஸல்) அவர்களின் மறைவுக்குப் பிறகு முஸ்லிம்களிடையே தோன்றிய முதல் கருத்து வேறுபாடு, அவர்களின் மரணம் குறித்த கருத்து வேறுபாடாகும். சிலர், நபி (ஸல்) அவர்கள் மரணிக்கவில்லை; ஈஸா (அலை) அவர்கள் உயர்த்தப்பட்டது போல் வானத்திற்கு உயர்த்தப்பட்டு விட்டார்கள் என்று வாதாடினர். இறுதியாக, அபூபக்ர் அஸ்-ஸித்தீக் (ரழி) அவர்கள் வந்து: “முஹம்மத் (ஸல்) அவர்களை வணங்கிக் கொண்டிருந்தவர் அறிந்து கொள்ளட்டும், நிச்சயமாக முஹம்மத் (ஸல்) அவர்கள் மரணித்துவிட்டார்கள். அல்லாஹ்வை வணங்கிக் கொண்டிருந்தவர் அறிந்து கொள்ளட்டும், நிச்சயமாக அல்லாஹ் என்றுமே மரணிக்காத உயிருள்ளவன்” என்று கூறி பின்வரும் குர்ஆன் வசனங்களை ஓதிக்காட்டி அந்தச் சந்தேகத்தைப் போக்கினார்கள்:

“முஹம்மத் ஒரு தூதரேயன்றி வேறில்லை. அவருக்கு முன்னரும் தூதர்கள் பலர் சென்றுவிட்டனர். அவர் இறந்து விட்டால் அல்லது கொல்லப்பட்டு விட்டால் நீங்கள் உங்கள் குதிங்கால்களின் வழியே (பழைய அறியாமைக்கே) திரும்பி விடுவீர்களா? அப்படி யாராவது திரும்பி விடுவாரானால், அவர் அல்லாஹ்வுக்கு எவ்விதத் தீங்கும் செய்துவிட முடியாது. அல்லாஹ் நன்றியுள்ளோருக்கு விரைவில் நற்கூலியை வழங்குவான்.” (ஆலு இம்ரான் : 144)

மேலும் இறைவனின் கூற்று:

“நிச்சயமாக நீரும் மரணிப்பவர்; அவர்களும் மரணிப்பவர்களே.” (அஸ்- ஸுமர்: 30)

பிறகு, நபி (ஸல்) அவர்களை அடக்கம் செய்யும் இடம் குறித்து கருத்து வேறுபாடு கொண்டனர். முஹாஜிரீன்கள் (ரழி) அவர்களை அவர்கள் பிறந்த மக்காவுக்குக் கொண்டு செல்ல விரும்பினர். அன்சாரிகள் (ரழி) அவர்கள் தங்களின் தங்குமிடமும் ஆதரவுப் பூமியுமான மதினாவிலேயே அடக்கம் செய்ய விரும்பினர். சிலர் அல்-பகீஃ பொது மையவாடியில் அடக்கம் செய்யலாமா அல்லது வீட்டின் முற்றத்திலா என விவாதித்தனர். இன்னும் சிலர், இறைத்தூதர்கள் அடக்கம் செய்யப்பட்ட இடமும், நபியவர்களின் மிஃராஜ் பயணத்தின் இடமுமான பைத்துல் முகத்தஸுக்குக் கொண்டு செல்லலாம் எனக் கருதினர்.

பின்னர், அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்த ஒரு செய்தியால் அக்கருத்து வேறுபாடு நீங்கியது. இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்: “அல்லாஹ் எந்த ஒரு நபியின் உயிரையும், அவர் அடக்கம் செய்யப்பட விரும்பும் இடத்திலன்றி வேறு இடத்தில் கைப்பற்றுவதில்லை.” அல்லது அலி பின் அபீ தாலிப் (ரழி) அவர்கள் வழியாக அறிவிக்கப்பட்ட செய்தி: “அல்லாஹ் எந்த ஒரு நபியையும் பூமியின் மிகத் தூய்மையான இடத்தை விட வேறு இடத்தில் கைப்பற்றுவதில்லை; எனவே அவர் உயிர்கைப்பற்றப்பட்ட இடத்திலேயே அடக்கம் செய்யப்பட வேண்டும்.”

மற்றொரு அறிவிப்பில்: “அல்லாஹ் ஒரு நபியின் உயிரை எந்த இடத்தில் கைப்பற்றுகிறானோ, அதைத் தவிர வேறு இடத்தை அவருக்குரிய சமாதியாகப் பொருந்துவதில்லை; எனவே அவரை அவர் உயிர்கைப்பற்றப்பட்ட அறையிலேயே அடக்கம் செய்கிறேன்” எனக் கூறப்பட்டதும் முஸ்லிம்கள் அதை மனப்பூர்வமாக ஏற்றுக்கொண்டனர்.

அதன்ப பிறகு, அவர்கள் ‘இமாமத்’ (தலைமைத்துவம்) விஷயத்தில் கருத்து வேறுபாடு கொண்டனர். அன்சாரிகள் ‘ஸகீஃபா பனீ ஸாஇதா’ எனும் இடத்தில் ஒன்றுகூடி, தங்களிலிருந்தே ஒரு தலைவரைத் தேர்ந்தெடுப்பது கூடும் என்ற சந்தேகத்தில் விழுந்தனர். அவர்களில் சிலர் நடுநிலையாக: “எங்களிலிருந்தும் ஒரு தலைவர், உங்களிலிருந்தும் ஒரு தலைவர்” என்று கூறி, தங்களின் தலைவரான ஸஃத் பின் உபாதா அல்-அன்சாரி (ரழி) அவர்களைப் பரிந்துரைத்தனர். பின்னர், அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் அங்கு வந்து, நபி (ஸல்) அவர்களின்: “தலைவர்கள் குறைஷிகளிலிருந்தே வர வேண்டும்” என்ற பொன்மொழியைத் தெரிவித்தபோது, அன்சாரிகள் தங்கள் வாதத்திலிருந்து விலகிக்கொண்டனர். ஸகீஃபாவில் இருந்தவர்கள் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களுக்குப் பைஅத் (வாக்குறுதி) செய்தனர். பிறகு பள்ளிவாசலில் பொதுவான பைஅத் நடைபெற்றது. அலி பின் அபீ தாலிப் (ரழி) உள்ளிட்ட ஒரு குழுவினர் ஆரம்பத்தில் தாமதித்த போதிலும், பின்னர் அனைவரும் பைஅத் செய்தனர்.

இது குறித்து அலி (ரழி) அவர்கள் கூறும்போது: “நிச்சயமாக அல்லாஹ் முஹம்மத் (ஸல்) அவர்களை அனுப்பி, அவர்கள் மூலம் மக்களை வழிகேட்டிலிருந்து காப்பாற்றினான்; அழிவிலிருந்து மீட்டெடுத்தான்; பிரிவுக்குப் பின் ஒன்றிணைத்தான். பின்னர், தமக்குரிய கடமையை நிறைவேற்றிய நிலையில் அல்லாஹ் அவரைத் தன்பால் கைப்பற்றிக் கொண்டான். அதன் பிறகு மக்கள் அபுபக்ரை தலைவராகத் தேர்ந்தெடுத்தனர், பிறகு அபூபக்ர் உமரை நியமித்தார். அவ்விருவரும் அழகிய முறையில் ஆட்சி நடத்தி, சமுதாயத்தில் நீதியை நிலநாட்டினர். நபி (ஸல்) அவர்களின் குடும்பத்தினராகிய நாங்களே இப்பதவிக்கு மிகவும் தகுதியானவர்களாக இருந்தும், நமக்குத் தெரிவிக்காமல் அவர்கள் பொறுப்பேற்றுக் கொண்டதை நாங்கள் மனவருத்தமாகக் கருதினாலும், அவர்களுக்காக அதை நாங்களும் மன்னித்துவிட்டோம்.”

மற்றொரு இடத்தில் அவர்கள் கூறினார்கள்: “அவருக்குப் பிறகு முஸ்லிம்கள் தங்களிலிருந்தே சீர்திருத்தவாதிகளான இரு தலைவர்களைத் தேர்ந்தெடுத்தனர். அவ்விருவரும் அழகிய வழியை உயிர்ப்பித்தனர்; சுன்னாவுக்கு மாறு செய்யவில்லை. அபூபக்ர் அப்பொறுப்பை ஏற்று, நேர்மையாகவும், நடுநிலையாகவும், மிதமான முறையிலும் வழிநடத்தினார். உமர் பொறுப்பேற்று, அனைவராலும் விரும்பப்பட்ட நற்பண்பாளராகத் திகழ்ந்தார்.”

அலி (ரழி) அவர்கள், கலந்தாலோசனை (மஷூரா) மற்றும் வாக்குறுதி (பைஅத்) அடிப்படையில் அமைந்த அவர்களின் ஆட்சியின் சட்டப்பூர்வத் தன்மையை எப்போதும் உறுதிப்படுத்தினார்கள். அது அல்லாஹ்வின் பொருத்தத்தைப் பெற்றது என்றும் கருதினார்கள். தமக்கு எதிர்ப்புகள் கிளம்பியபோதும் தங்களது ஆட்சிக்குரிய ஆதாரமாக இதையே காட்டினார்களே அன்றி, தம்மோடு தொடர்படுத்தப்படும் சிலர் வாதிடுவது போல் எந்தவொரு “தெய்வீக நியமன” (நஸ்) ஆதாரங்களையும் அவர்கள் கூறவில்லை. உதாரணமாக, முஆவியா (ரழி) அவர்களுக்கு அவர்கள் எழுதிய ஒரு கடிதத்தில் குறிப்பிட்டதாவது:

“அபூபக்ர், உமர் மற்றும் உஸ்மான் ஆகியோருக்கு வாக்குறுதி அளித்த அதே மக்கள்தான் எனக்கும் வாக்குறுதி அளித்துள்ளனர். எனவே, حاضر (நேரில் உள்ளவர்) தேர்வு செய்வதற்கோ, غائب (நேரில் இல்லாதவர்) அதை நிராகரிப்பதற்கோ உரிமையில்லை. கலந்தாலோசனை என்பது முஹாஜிரீன்களுக்கும் அன்சாரிகளுக்கும் உரியது. அவர்கள் ஒரு நபரின் மீது ஒன்றிணைந்து அவரை இமாமாகப் பெயரிட்டால், அது அல்லாஹ்வின் பொருத்தத்திற்குரியதாகும். யாராவது குறை கூறியோ அல்லது பித்அத் செய்தோ அதிலிருந்து வெளியேறினால், அவரை மீண்டும் அதற்கே திருப்புவார்கள்; அவர் மறுத்தால், இறைநம்பிக்கையாளர்களின் வழியல்லாததைப் பின்பற்றுவதற்காக அவருடன் போரிடுவார்கள்…“.

இவ்வாறே நிலைமை இருந்தது. ஆரம்பகால ஷீஆ அறிஞர்கள் உட்பட அனைத்து மக்களும் இதிலேயே நிலைத்திருந்தனர். அவர்கள் அலி (ரழி) அவர்களை அபக்ர், உமர் (ரழி) ஆகிய இருவரை விட மேலானவராகக் கருதினாலும், அவ்விருவரின் சிறப்புகளை மறுக்கவோ, அவர்களின் கண்ணியத்தைக் குறைக்கவோ இல்லை.

உஸ்மான் (ரழி) அவர்களின் படுகொலைக்குப் பிறகு ஏற்பட்ட குழப்பம் (ஃபித்னா) வரை இந்நிலை நீடித்தது. அதன் பிறகே அலி (ரழி) அவர்களை ஆதரிக்கும் (தஷய்யுஃ) கொள்கையில் விலகல்கள் மெல்ல உருப்பெற்று பல கோணங்களில் வளரத் தொடங்கின. முஆவியாவை விட அவரே ஆட்சிக்குத் தகுதியானவர் என்ற கூற்றிலிருந்து தொடங்கி, உஸ்மானை விட அவரை முற்படுத்துதல், பிறகு அவருக்கு முன் வந்த அனைத்து கலீஃபாக்களை விடவும் அவரை முற்படுத்துதல், இறுதியில் அல்லாஹ்வாலும் அவளது தூதராலும் அவரே தலைவராக நியமிக்கப்பட்டார் (நஸ்) என்றும், அவருக்கு முன் வந்தவர்கள் ஆட்சியைக் கைப்பற்றியவர்கள் என்றும் கூறும் நிலைக்கு வந்தது. இந்த விலகல், நபித்தோழர்கள் அனைவரும் மார்க்கத்தை விட்டு வெளியேறிவிட்டார்கள் (ரித்தா) என்றும், அவர்களை நேசிப்பவர்கள் காஃபிர்கள் என்றும் கருதும் நிலைக்கு அவர்களைத் தள்ளியது. மேலும் குர்ஆன் மாற்றப்பட்டுவிட்டது (தஹ்ரீஃப்) என்றும், அதன் வசனங்களைத் தவறாகத் திருப்பி ஆசைக்கேற்ப விளக்கம் அளிக்கும் நிலைக்கு கொண்டு சென்றது.

இது – நீங்கள் காண்பது போல் – ஆரம்பத்தில் இருந்த நிலையை விட மிகவும் மாறுபட்டு, மிதமான நிலையிலிருந்து தீவிரவாதத்திற்கும் விலகலுக்கும் கட்டம் கட்டமாக வளர்ந்திருப்பதைக் காட்டுகிறது. இதன் பின்னணியில் உள்ள காரணங்களையும் மனிதர்களையும் அறிய ஆழமான சிந்தனை தேவைப்படுகிறது.

அலி பின் அபீ தாலிப் (ரழி) அவர்களுக்கு “தெய்வீக நியமனம்” உள்ளது எனும் கொள்கையை அவர்களின் ஆதரவாளர்கள் மத்தியில் ஆழமாகப் பதிய வைக்கச் சில விஷயங்கள் உதவின. அதில் ஒன்று: அவரின் சிறப்புகள் (மனாஃகிப்) குறித்த ஏராளமான செய்திகளாகும். அலி (ரழி) அவர்களுக்கு எதிரான எதிரிகளும், கிளர்ச்சியாளர்களும், குறை கூறுபவர்களும் அதிகமிருந்த குழப்பமான காலத்தில், நபித்தோழர்கள் (ரழி) அவரின் சிறப்புகளை விளக்கவும், எதிரிகளின் சூழ்ச்சிகளை முறியடிக்கவும் அவர்களிடம் இருந்த நபிமொழிகளை வெளிப்படுத்தினர். அவருக்கு முன் சென்ற கலீஃபாக்களின் விஷயத்தில் இத்தகைய சூழல் ஏற்படாததால், அவர்களின் சிறப்புகளை அவ்வாறு வெளிப்படுத்த வேண்டிய அவசியம் எழவில்லை.

எனினும், இச்செய்திகளை வைத்து அலி (ரழி) அவர்களின் தலைமைத்துவத்தை நிரூபிக்க முற்பட்ட தவறான ஆதாரமுறைகள், தங்களின் கொள்கையை உறுதிப்படுத்த நூற்றுக்கணக்கான போலிச் செய்திகளை உருவாக்க அவர்களைத் தூண்டியது. இவ்வாறான பல செய்திகள் முஸ்லிம்களின் மூல நூல்களில் ஊடுருவிப் பரவின. அதற்கான காரணங்களை இந்நூலில் காண்போம். மேலும், அவர்கள் ஆயிரக்கணக்கான செய்திகளைத் தங்களுக்குள்ளேயே ரகசியமாக வைத்துக் கொண்டனர்; காலப்போக்கில் அவை ஷீஆ மார்க்கத்தின் அத்தியாவசியக் கொள்கைகளாக மாறின. முஸ்லிம்களிடமிருந்து மறைக்கப்பட்டு, அவர்களுக்குள் மட்டுமே புழக்கத்தில் இருந்த அவர்களின் நூல்களில் இக்கருத்துக்கள் நிறைந்திருந்தன.

ஷீஆக்களின் மூல நூல்களை மற்றவர்கள் எளிதில் அணுக முடியாமல் இருந்த இந்த உண்மை, அவர்களுக்குச் சாதகமான ஒரு சூழலை உருவாக்கியது. அவர்கள் தங்கள் எதிராளிகளின் நூல்களிலிருந்து தங்களுக்குச் சாதகமான செய்திகளை மட்டும் எடுத்து ஆதாரமாகக் காட்டினர். ஆனால், அச்செய்திகள் ஏன் அந்த நூல்களில் இடம்பெற்றன என்பதையோ அல்லது அவற்றின் உண்மைத் தன்மையையோ விளக்கவில்லை. இது அவர்களின் ஆதரவாளர்களுக்கும், உண்மையை அறியாத மற்ற முஸ்லிம்களுக்கும் பெரும் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தியது.

அஹ்லுஸ் சுன்னா வல் ஜமாஅத் அறிஞர்களால், ஷீஆக்களின் இத்தகைய வாதங்களுக்குத் தங்கள் நூல்களில் உள்ள ஆதாரங்களைக் கொண்டே பதிலளிக்க முடிந்தது. உதாரணமாக, ஷெய்குல் இஸ்லாம் இப்னு தைமிய்யா (ரஹ்) அவர்களின் ‘மின்ஹாஜுஸ் சுன்னா’ போன்ற பிரம்மாண்டமான மறுப்பு நூல்களில் கூட, ஷீஆக்களின் முதன்மை நூலான குலைனியின் ‘அல்-காஃபி’யிலிருந்து ஒரு செய்தியைக் கூட எடுத்தாள வேண்டிய அவசியம் ஏற்படவில்லை. இதிலிருந்தே அந்த நூல்கள் எவ்வளவு ரகசியமாக வைக்கப்பட்டிருந்தன என்பதை அறியலாம். வரலாற்று ரீதியாக, “ஒரு கொள்கையை அதன் சொந்த நூல்களிலிருந்தே எடுக்க வேண்டும்”, “எதிராளியை அவரின் சொந்த ஆதாரங்களைக் கொண்டே வெல்ல வேண்டும்” போன்ற விதிகளைக் கூறி ஷீஆக்கள் இந்த மறுப்புகளை நிராகரித்து வந்தனர்.

எனவே, அவர்களின் விருப்பப்படியே, “தலைமைத்துவமும் தெய்வீக நியமனமும்” (الإمامة والنص) என்ற தலைப்பிலான இந்தச் சிறிய நூலை அவர்களின் சொந்த நூல்களிலிருந்தும் வழிகளிலிருந்தும் மட்டுமே உருவாக்கியுள்ளோம். இதன் தலைப்பிலிருந்து விளங்குவது போல், இதில் நாம் பகுத்தறிவு வாதங்களுக்குள் செல்லப்போவதில்லை; அல்லாஹ்வுக்குப் புகழனைத்தும், மாற்றார்களின் வழியிலிருந்து ஒரே ஒரு செய்தியைக் கூட இதில் நாம் ஆதாரமாகக் காட்டத் தேவையே ஏற்படவில்லை.

இந்நூலின் நான்கு அத்தியாயங்களிலும் சுருக்கமான முறையையே பின்பற்றுவோம்:

• முதல் அத்தியாயம்: இமாமத் பற்றிய அவர்களின் கொள்கை மற்றும் அதன் தகுதியை விவரித்தல்; பின்னர் இக்கொள்கையைச் சார்ந்த செய்திகளைக் குறிப்பிட்டு, அவை தெய்வீக நியமனத்தை நிரூபிப்பதற்குப் பதிலாக அதை மறுக்கும் விதமாக அமைந்துள்ள முரண்பாடுகளைச் சுட்டிக்காட்டுதல் (இரு தரப்பு ஹதீஸ் கலை விதிகளின்படி அவை சான்றாகக் கொள்ளத்தக்கவா இல்லையா என்பதை ஆராயாமல்).
• இரண்டாம் அத்தியாயம்: குர்ஆனில் இமாமத் பற்றிய கொள்கை; குர்ஆனில் இதைப் பற்றிய எந்தக் குறிப்பும் இல்லை என்ற உண்மையும், அது குறித்த அவர்களின் நிலைப்பாடும்.
• மூன்றாம் அத்தியாயம் (மிக முக்கியமான அத்தியாயம்): அலி (ரழி) அவர்களின் நியமனத்தை நிரூபிக்க ஷீஆக்கள் ஆதாரம் காட்டும் செய்திகள். அவர்களின் வழிகளில் நமக்குக் கிடைத்த அனைத்துச் செய்திகளையும் திரட்டி, அவர்களின் அறிவிப்பாளர் தொடர்களை ஆய்வு செய்து, அவற்றில் ஏதேனும் உண்மையிலேயே நிலைக்கிறதா என்பதை ஆராய்வோம். இவையனைத்தும் அவர்களின் சொந்த ஹதீஸ் கலை மற்றும் அறிவிப்பாளர் மதிப்பீட்டு (ஜர்ஹ் வத்-தஃதீல்) விதிகளின்படியே செய்யப்படும்.
• நான்காம் அத்தியாயம்: நபித்தோழர்கள் (ரழி) பற்றியும், குர்ஆன், சுன்னா மற்றும் ஷீஆ இமாம்களின் கூற்றுக்களிலிருந்து அவர்களின் சிறப்புகள் மற்றும் தகுதிகளை விளக்குதல். அலி (ரழி) அவர்களின் இமாமத் குறித்த “தெய்வீக நியமனத்தை” நபித்தோழர்கள் மீறினார்கள் என்ற வாதத்திற்கும், அவர்களின் உயர்ந்த தகுதிக்கும் இடையே முரண்பாடு உள்ளதை விளக்குதல்.

நன்மை பயக்கும் காரியங்களுக்கு அல்லாஹ் நமக்குத் தவ்ஃபீக் செய்வானாக. நமது இறுதிப் பிரார்த்தனை: அனைத்துப் புகழும் அகிலங்களின் இறைவனான அல்லாஹ்வுக்கே உரியது!

ஃபைஸல் நூர்

ஹிஜ்ரி 1416

page 02